Ik had een mooie functie. Toch kwam er een moment waarop ik voelde dat ik vooral aan het rennen was om alles draaiende te houden.
Mijn functie was goed. Ik ben gek op afwisseling en dynamiek. Maar ik merkte dat ik steeds harder ging lopen om alles mogelijk te blijven maken. Ik wilde mijn eigen waarden vasthouden: de ander zien, echt luisteren, aandacht geven, ruimte maken voor ontwikkeling en richting geven.
In de praktijk stond ik vooral in de reactieve modus. Dat klinkt misschien raar, want ik was juist heel hard aan het werk. Problemen oplossen, bijsturen, verwachtingen managen. En hoe meer ik dat deed, hoe minder ik nog toekwam aan wat mij juist sterk maakt.
Uiteindelijk zag ik dat hoe harder ik ging rennen, hoe leger ik aan het einde van de dag thuiskwam.
Door even afstand te nemen van de dagelijkse drukte kon ik weer zien waar ik energie van krijg en waar ik die verloor. In de rol van manager was ik de laatste tijd vooral aan het reageren was in plaats van bouwen.
Dat inzicht gaf ruimte.
Om zonder schepen te verbranden eerlijk te kijken naar wat ik nodig heb in mijn werk om goed te kunnen functioneren.
Het loslaten van mijn vorige functie en het starten van VIE advies gaf weer ruimte om te bouwen aan trajecten en vooruit te kijken in plaats van alleen te reageren.
Ik kreeg ruimte terug in mijn agenda, maar vooral in mijn hoofd. Ik kon weer werken zoals ik wil werken: met aandacht, met ontwikkeling en talent, met echte gesprekken.
Het viel anderen ook op: de glimlach, de energie, de trots in mijn verhalen over wat lukt of over mooie ontwikkelingen bij klanten. Dat echte enthousiasme was terug. Of eigenlijk: IS terug. ;-)
Het is opvallend hoe snel dingen veranderen zodra je stopt met rennen en begint met kiezen. En dat geldt niet alleen voor mij.
Wat zou jij deze week anders doen als je één ding losliet om echt stil te staan?