Wat Hyrox me leert over lef, persoonlijke belemmeringen en jezelf verrassen
Over een paar weken sta ik dus echt aan de start van de Hyrox.
Ja… de Hyrox.
En serieus: soms denk ik alleen maar: OMG, waarom wilde ik dit ook alweer?
Hoe dichter het bij komt, hoe harder die stem in mijn hoofd roept:
Kan ik dit wel?
Waarom zou ik dit doen?
Had ik het niet gewoon lekker bij mijn hardlopen en HIIT moeten houden?
En toch… ergens zit ook dat andere stemmetje.
Dat kleine, brutale stemmetje dat zegt:
Kom op Steef, jij wilde dit. Stel je voor dat je dit haalt. Dit is precies waarom je dit doet.
De training-momentjes
Elke training begint hetzelfde: ik start, ik loop, ik voel mijn benen… en na een kilometer denk ik al:
Waarom wou ik dit ook alweer?
Maar dan gebeurt er iets.
Ik kom in een ritme.
Ik doe die eerste oefening of de eerste kilometer zit erop.
En ineens denk ik: Wacht… dit gaat eigenlijk best oké.
En altijd na afloop van de training komt dat heerlijke gevoel:
Yessss, ik kan dit gewoon! Niet perfect, niet soepel, maar wel: ik doe het.
Stap voor stap.
Actie na actie.
De wauw
En dat is precies mijn punt.
Die wauw zit niet in de eindstreep.
Die zit in het feit dat ik het überhaupt doe.
Dat ik blijf bewegen, ook als ik twijfel.
Dat ik mezelf blijf verrassen.
En eerlijk?
Dat is precies wat ik zie in de individuele trajecten.
Met twijfel, maar toch doen! Het zoeken naar de actie en dan in beweging komen.
Herken jij dit?
• Voel je ergens dat er méér in je zit, maar weet je niet waar te beginnen?
• Merk je dat je blijft hangen in “ik weet het niet” of “kan ik dit wel”?
• Heb je al zo lang een wens of verlangen, maar schuif je het steeds voor je uit?
Dat is helemaal oké. Twijfel hoort erbij. Onrust hoort erbij.
Maar als je op zoek wilt naar die WAUW, als je wilt ontdekken, als je wilt bewegen… dan is één kleine stap al genoeg.
Waarom ik die Hyrox ga doen?
Niet omdat ik zeker weet dat ik het kan.
Niet omdat ik perfect die eindstreep wil halen.
Maar omdat ik wil ontdekken wat er gebeurt als ik het gewoon probeer.
Omdat ik wil voelen wat er mogelijk is als ik blijf bewegen, ook als het spannend is.
Op naar die eindstreep
Of het me gaat lukken?
Geen idee.
Maar ik ga hem wel doen.
Met knikkende knieën, met adrenaline, met twijfel en met trots.
Want elke stap die ik nu zet, brengt me dichter bij die eindstreep.
En dichter bij mezelf.
Stap voor stap. Net als in ontwikkeling.
En jij? Wat is jouw volgende stap?