Een klant waarvan haar woorden aan de start me nog steeds bijblijven.
Zij weet dat ik dit schrijf, want haar eerlijkheid voelde voor mij als een soort feedback.
Niet omdat ze zo vastzat, dat zie ik vaker, maar omdat ze zo open was over haar twijfel om zich aan te melden.
Ze zei:
“Ik heb al zoveel testen gedaan… ik weet niet of dit nog iets toevoegt.”
En ik hoorde het tussen de regels door:
Vermoeidheid, hoop, frustratie, verlangen naar duidelijkheid en verandering.
Tijdens onze telefonische intake gebeurde er iets onverwachts.
We bleven niet hangen in theorie of modellen. We keken naar wat ze steeds opnieuw deed, waar ze vastliep, wat ze voelde maar niet kon duiden. Ik gaf haar één kleine, concrete actie mee.
Niets groots of ingewikkelds, maar wel iets dat meteen beweging bracht.
Later zei ze:
“Die actie… dat was het moment dat ik dacht: dit is anders. Dit gaat me echt helpen.”
En ze meldde zich aan.
Haar traject loopt nog. De terugkoppeling van de scan is geweest.
Ze zag haar natuurlijke talenten, voorkeuren en beschermingsmechanismen en vooral: ze kon ze nu aan elkaar koppelen. Geen losse informatie meer, maar inzicht, verbanden en logica.
Herkenning!
En complimenten voor haar, want met zoveel twijfel aan de start… wat knalt ze nu.
Aan de slag met de werkboeken, de gesprekken, creatief en vindingrijk netwerken, want dat kan zij. En vooral: actie in het onderzoeken. Zo bewust en vanuit haar eigen kracht en energie.
Zonder twijfel: zij gaat haar plek vinden.